Życie po poronieniu

Zazwyczaj zaczyna się dość nagle i każdego roku dotyka wiele kobiet oczekujących na przyjście upragnionego dziecka. Poronienie jest nie tylko stanem fizycznym, ale przede wszystkim potwirnym i traumatycznym przeżyciem psychicznym. Nie zawsze przyczyny poronienia są znane. Przyjmuje się, że co czwarta ciąża ulega poronieniu we wczesnym jej stadium. Często nawet kobieta nie zdaje sobie sprawy, że była w ciąży. Nie mniej panie, które są już w drugim czy trzecim miesiącu tego błogosławionego stanu doskonale wiedzą, że spodziewają się dziecka. Tak więc poronienie staje się dla nich takim przeżyciem jak utrata bliskiej i namacalnie obecnej osoby. Pomoc medyczna nie powinna kończyć się na czynnościach mających na celu sprawdzenie czy ciąża faktycznie się zakończyła, a macica jest wolna od jakichkolwiek resztek. Bardzo często stosuje się metodę wyłyżeczkowania ściany macicy co dodatkowo jest negatywnym psychicznym bodźcem dala kobiety. W tej sytuacji konieczne jest objęcie takiej kobiety odpowiednią opieką. W większości przypadków wystarcza jedna rozmowa z psychologiem i wsparcie rodziny, jednak są i takie sytuacje, w których kobiety popadają w ciężkie depresje czy wręcz manie oraz lęki. W takich wypadkach należy szybko interweniować i namówić kobietą na podjęcie terapii w gabinecie psychologa.

You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply